Έτσι πέρασε το «Σπιρτόκουτο» από το πανί στο σανίδι

Komninos2ΟικονομίδηςΟι δυο σκηνοθέτες, ο Γιάννης Οικονομίδης της ταινίας και ο Δημήτρης Κομνηνός της θεατρικής διασκευής μιλούν στο «ΘΕΜΑ» για την συνεργασία τους και για το cult έργο που τέσσερα χρόνια μετά την κινηματογραφική του επιτυχία ανεβαίνει στο θέατρο.

Επιτομή της μικροαστικής οικογενειακής χυδαιότητας. Αβάσταχτα ρεαλιστική. Ή πολύ απλά, cult. Όπως και να ‘χει, το «Σπιρτόκουτο» είναι μια ταινία που κατάφερε εν μια νυκτί να καταστήσει τον σκηνοθέτη της, τον Γιάννη Οικονομίδη, talk of the town. Τώρα αυτή η ταινία-ορόσημο του σύγχρονου ελληνικού σινεμά, μεταπηδά από το κινηματογραφικό πανί στο σανίδι του θεάτρου Βικτώρια, υπό την σκηνοθετική ευθύνη του Δημήτρη Κομνηνού. Και με αφορμή αυτό το πέρασμα οι δυο σκηνοθέτες μίλησαν στο «ΘΕΜΑ» για το «Σπιρτόκουτο», για τη συνεργασία τους και για τον αντίκτυπο του έργου τους στη νέα γενιά.

Κύριε Κομνηνέ πως προέκυψε η συνεργασία με τον Γιάννη Οικονομίδη και αποφασίσατε να μεταφέρετε το «Σπιρτόκουτο» από το σινεμά στο θεατρικό σανίδι;

Δ.Κ.: Η περιπέτεια αυτή ξεκίνησε ένα βράδυ στη ταβέρνα του Κώστα Ξυκομηνού, όπου ο Γιάννης μας είχε καλέσει με την ομάδα μου για να φάμε μαζί. Εκεί που καθόμασταν λοιπόν, ο Γιάννης με ρώτησε τι ετοιμάζω για την επόμενη σαιζόν. Μόλις του εξήγησα πως ήμουν σε μανιώδη αναζήτηση έργου, ο Γιάννης μου πρότεινε να ανεβάσω το «Σπιρτόκουτο». Η πρώτη μου αντίδραση ήταν σαφώς θετική. Ωστόσο δεν απάντησα αμέσως «ναι», γιατί ήθελα να δω το έργο προσεκτικά. Στην πραγματικότητα ήθελα να δω αν μπορεί να μεταπηδήσει από το πανί στο σανίδι χωρίς να κινδυνεύσει η ουσία του. Γιατί ναι μεν το «Σπιρτόκουτο» έχει στοιχεία θεατρικότητας στην κινηματογραφική του εκδοχή, αλλά δεν είχα μια σαφή εικόνα για το πως θα μπορούσε να αναπαραχθεί κάτι τέτοιο θεατρικά.

Δηλαδή εσείς κύριε Οικονομίδη, είχατε ήδη φανταστεί το «Σπιρτόκουτο» να μεταφέρεται από το κινηματογραφικό πανί στο θεατρικό σανίδι;

Γ.Ο.: Μετά την ταινία πολύς κόσμος με είχε πρήξει να σκεφτώ το «Σπιρτόκουτο» σαν θεατρικό έργο και να το ανεβάσω στο θέατρο. Από μια άποψη είχαν δίκιο, γιατί οι αρετές της ταινίας σε ότι αφορά την θεατρικότητα είναι εμφανείς. Για παράδειγμα είναι στιβαρή δραματουργικά, βασίζεται πολύ στο λόγο και εκτυλίσσεται σε περιορισμένο χώρο. Η αλήθεια είναι πως εγώ δεν ήθελα να εμπλακώ, γιατί είμαι κινηματογραφιστής και πιστεύω πως ο καθένας πρέπει να κάθεται στον πάγκο του. Πάντως η συνεργασία με τον Δημήτρη ευνοήθηκε και από μια καλή συγκυρία, αφού είχα δει την προηγούμενη δουλειά της ομάδας του (τη «Φαλακρή Τραγουδίστρια» του Ιονέσκο) που μου άρεσε πολύ και μετά γνώρισα τον Δημήτρη, που επίσης μου άρεσε πολύ ως άνθρωπος. Κάπως έτσι αποφάσισα να ρίξω την ιδέα.

Και τελικά; Κάθισε ο καθένας στον πάγκο του; Θέλω να πω, δεν είναι τόσο εύκολη η συνεργασία δυο δημιουργών.

Δ.Κ.: Ο Γιάννης ήταν πρόθυμος να βοηθήσει αλλά ταυτόχρονα κράτησε και την ιδανική απόσταση. Δηλαδή, δεν ήταν ούτε μέσα στα πόδια μου, ούτε πολύ μακριά από μένα. Απλά όποτε τον χρειαζόμουν, ήταν εκεί και οι απαντήσεις του ήταν πάντα ουσιώδεις.

Από την πλευρά σας κύριε Οικονομίδη φαντάζομαι πως δεν θα ήταν πολύ εύκολο να βλέπετε το έργο σας να αλλάζει μορφή.

Γ.Ο.: Ευτυχώς που το βήμα έγινε τέσσερα χρόνια μετά την ταινία. Γιατί, αν είχε γίνει δυο χρόνια μετά, μπορεί να μην ήθελα να δω το «Σπιρτόκουτο» στη θεατρική σκηνή. Μετά από τέσσερα χρόνια όμως, το έργο έχει φύγει από μένα. Έχει ταξιδέψει, έχει την αυτονομία του, ενώ κι εγώ έχω προχωρήσει κινηματογραφικά.

Για εσάς κύριε Κομνηνέ, φαντάζομαι πως το στοίχημα θα ήταν να μη μιμηθείτε την ταινία.

Δ.Κ.: Ακριβώς. Η πολύμηνη εργασία μας επικεντρώθηκε στο να απομακρυνθούμε από την ταινία αλλά όχι από το έργο, από την ουσία του. Από την πρώτη μας συνάντηση ο Γιάννης μου είχε πει «πάρε το Σπιρτόκουτο και καν ‘το ότι θες»…

Γ.Ο.: «Βίασε το», του είπα

Δ.Κ.: Έτσι όταν ξεκινήσαμε να δουλεύουμε, συμφωνήσαμε να αφήσουμε πίσω μας την ταινία και να δοκιμάσουμε κάτι καινούριο. Κάναμε μια νέα διασκευή για να μαλακώσουμε λίγο τις εντάσεις. Δοκιμάσαμε μια δεύτερη εκδοχή όπου το έργο θα ήταν πιο κωμικό. Σχεδιάσαμε μια τρίτη διασκευή πειράζοντας κάπου τους χαρακτήρες. Τρεις μήνες φάγαμε τις σάρκες μας για να καταλήξουμε στο συμπέρασμα πως το «Σπιρτόκουτο» είναι το «Σπιρτόκουτο» που έφτιαξε ο Οικονομίδης. Οι εντάσεις, είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ουσίας του έργου. Είναι μέρος της θεματολογίας του. Και το αποτέλεσμα ήταν να πειράξουμε μόνο τα στοιχεία της ταινίας που δεν ταιριάζουν με τη θεατρική σύμβαση.

Εσείς, έχετε μια εξήγηση γιατί το «Σπιρτόκουτο» έχει τόση πέραση στη νεολαία;

Δ.Κ.: Υποθέτω πως οι νεότεροι τρελαίνονται με το έργο γιατί ο Γιάννης δεν επιχειρεί κανενός είδους νουθεσία. Δεν τον ενδιαφέρει να εξάγει συμπεράσματα, απλώς περιγράφει μια συνθήκη για να χτυπήσει στους θεατές ένα καμπανάκι.

Γ.Ο. : Η αλήθεια είναι πως ήταν ένα στοίχημα με τον εαυτό μου να μην κάνω ηθογραφία. Την σιχαίνομαι την ηθογραφία. Εν πάσει περιπτώσει, όταν ήμασταν στις πρόβες λέγαμε πως πάμε να κάνουμε μια rock and roll ταινία. Κάτι σαν το «London Calling» των Clash. Μου φαίνεται πως το καταφέραμε, αφού το αποτέλεσμα έχει μπητ, μια φρεσκάδα, μια αδρεναλίνη και καθόλου σοβαροφάνεια.

Συνέντευξη στην Αγγελική Πανταλέων

Advertisements

~ από dirakis στο Οκτώβριος 23, 2007.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: